Τούρκοι καταγωγής......;

Γνωστός Τούρκος αρθρογράφος ομολογεί πως οι Τούρκοι έχουν κοινή Ελληνο-Αρμένικη καταγωγή

 Νίκος Χειλαδάκης Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος 

Μεγάλη αίσθηση προκάλεσε στην Τουρκία ένα άρθρο του Ahmet Altan, γνωστού και επώνυμου Τούρκου αρθογράφου της τουρκικής εφημερίδας, Taraf, στις 28 Νοεμβρίου, επί τη ευκαιρία της δημόσιας συζήτησης που άνοιξε τελευταία ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ταΐπ Ερντογάν, για την μεγάλη τούρκο-οθωμανική ιστορική κληρονομιά. Σε αυτό το άρθρο ο Altan  ομολογεί δημόσια ότι οι Τούρκοι δεν... είναι Τούρκοι, αλλά έχουν κοινή ελληνική και αρμενική καταγωγή. 

Ο Altan, αφού επικρίνει έντονα όλες τις δηλώσεις που έχουν γίνει τελευταία από διάφορους Τούρκους πολιτικούς ότι θα πρέπει οι Τούρκοι να επιστέψουν στην μεγαλόπρεπη οθωμανική τους κληρονομιά και αφού τις χαρακτηρίζει… «παλάβρες», δηλώνει με ξεκάθαρο τρόπο ότι οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας δεν έχουν καμία σχέση με τα τουρκικά φύλα που είχαν έρθει στη περιοχή από τον δέκατο και ενδέκατο αιώνα και μετά.
Στο συγκλονιστικό αυτό άρθρο του Τούρκου δημοσιογράφου –αρθρογράφου, στην εφημερίδα Taraf, αναφέρεται ότι οι Οθωμανοί ίδρυσαν την πρώτη τους ηγεμονία το 1299, ενώ τα πρώτα τουρκικά φύλα είχαν έρθει στην Μικρά Ασία μετά το 1071.
Σύμφωνα λοιπόν με τον Τούρκο αρθρογράφο, δεν μπορεί στη συνέχεια να εξαφανίστηκαν οι γηγενείς κάτοικοι που αριθμούσαν πολλά εκατομμύρια, εκτός και αν, όπως  λέει μάλλον ειρωνικά,  ο Αλπ Αρσλάν, o ηγέτης των πρώτων Σελτζούκων της Μικράς Ασίας,  είχε φέρει μαζί του από την κεντρική Ασία… 70 εκατομμύρια κατοίκους. Τότε θα δικαιολογούνταν, όπως καταλήγει στο άρθρο του ο  Altan, να λέμε ότι σήμερα είμαστε απόγονοι αυτών των πρώτων Τούρκων που είχαν έρθει στην Μικρά Ασία.

Αλλά ο Ahmet Altan δεν περιορίζεται να καταρρίψει τον μύθο της τουρκικής καταγωγής των σημερινών μουσουλμάνων κατοίκων της σύγχρονης Τουρκίας, προχωρεί και σε έντονη κριτική κατά του Ισλαμιστή πρωθυπουργού, Ταϊπ Ερντογάν και του νεοοθωμανικού του επιτελείου, κατηγορώντας τους ότι βασίζονται σε μυθικές ιστορικές αναφορές που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Μάλιστα  δεν διστάζει να καταρρίψει και τον καλλιεργούμενο τελευταία μύθο για τους «ένδοξους – ήρωες», Τούρκους σουλτάνους. Ο  Altan αναφέρει πως οι περισσότεροι σουλτάνοι ήταν ηγεμόνες νωθροί που ξόδευαν τον χρόνο τους στα χαρέμια, χωρίς να έχουν ιδέα τι γίνετε στην αυτοκρατορία, άλλοι ήταν μέθυσοι, όπως ο περίφημος Σελίμ ο δεύτερος, γιος του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή, άλλοι άρρωστοι, ενώ άλλοι πέθαναν από το πολύ αλκοόλ, όπως ο Μουράτ ο Τέταρτος.

Ο Τούρκος αρθρογράφος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αντί οι σημερινοί Τούρκοι να πιστεύουν ιστορικά ψεύδη, θα πρέπει να ξαναγράψουν την ιστορία τους και  να ανακαλύψουν τις πραγματικές τους ρίζες. Όπως υποστηρίζει και αυτό είναι το συγκλονιστικό για ένα σύγχρονο Τούρκο δημοσιογράφο, οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας θα πρέπει να αποδεχτούν την… ελληνοαρμενική τους καταγωγή και να αναδείξουν ξανά τον πολιτιστικό πλούτο της Μικράς Ασίας, που έχει σαν βάση του τους λαούς που η σύγχρονη τουρκική ιστορία θέλει να διδάσκει ότι εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας, μετά την έλευση των τουρκικών φυλών.

Η δημόσια αυτή ομολογία ενός επώνυμου Τούρκου αρθρογράφου, σε μια μεγάλης κυκλοφορίας τουρκική εφημερίδα, ότι δηλαδή οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας έχουν κοινή ελληνική –αρμενική και κουρδική καταγωγή, σίγουρα είναι άλλο ένα συγκλονιστικό επεισόδιο της μεγάλης συζήτησης για το «Kimlik Meselesi», δηλαδή της μεγάλης Κρίσης Ταυτότητας που διέρχεται η σημερινή Τουρκία που θέλει να προβάλλεται σαν υπερδύναμη, αλλά στην πραγματικότητα παρουσιάζεται σαν ένα οικοδόμημα που τρίζει συθέμελα. 

πηγή ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Τι είναι η Ορθοδοξία

Πατερική Θεολογία
 

 Μέρος Πρώτον: Στοιχεία Ορθοδόξου ανθρωπολογίας και Θεολογίας

---

Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (+)

4. Τι είναι η Ορθοδοξία

Μέσα όμως σ’ αυτήν την εξέλιξι υπάρχει και η αντεπίθεσις των Ορθοδόξων, του Ορθοδόξου πολιτισμού. Τι είναι όμως Ορθόδοξος πολιτισμός; Είναι πολιτισμός με την έννοια του Δυτικού πολιτισμού; Όχι. Δεν είναι πολιτισμός η Ορθοδοξία, και ας την ονομάζη ο Toynbee Ορθόδοξο πολιτισμό. Γιατί; Διότι η Ορθοδοξία είναι επιστήμη και μάλιστα ιατρική επιστήμη σύμφωνα με τα σημερινά κριτήρια. Όχι πολιτισμός. Δεν είναι η Ορθοδοξία πολιτικό ή κοινωνικό σύστημα. Διότι αναφέρεται στην προσωπική σωτηρία του ανθρώπου, δηλαδή στην σωτηρία της ψυχής του. Η Ορθοδοξία βασίζεται σ’ αυτά τα δύο: Στο «ο Λόγος σαρξ εγένετο» (Ιω. 1, 14) και στο «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια». Βέβαια μέσα στην Ορθοδοξία υπάρχουν προϋποθέσεις για να δημιουργήση πολιτισμό. Όμως η Ορθοδοξία δεν είναι πολιτισμός. Αλλά η Ορθοδοξία δεν είναι ούτε θρησκεία. Δεν είναι η Ορθοδοξία μία θρησκεία όπως όλες οι άλλες θρησκείες. Η Ορθοδοξία ξεχωρίζει από ένα μοναδικό φαινόμενο, που δεν υπάρχει στις άλλες θρησκείες. Αυτό είναι ανθρωπολογικό και θεραπευτικό. Σ’ αυτό διαφέρει. Η Ορθοδοξία είναι μία θεραπευτική αγωγή που θεραπεύει την ανθρώπινη προσωπικότητα.

Ο σωστός γιατρός μεριμνά για την θεραπεία όλων ανεξαιρέτως των ασθενών χωρίς διακρίσεις. Δεν ξεχωρίζει μερικούς μεταξύ των ανθρώπων, για να τους θεραπεύση. Δεν τον ενδιαφέρει η κοινωνική του τάξις ή το μορφωτικό τους επίπεδο ή η οικονομική τους κατάστασις ή η θρησκεία τους ή η ηθική τους συμπεριφορά. Ο σωστός γιατρός βλέπει μόνο αν ένας άνθρωπος, που τον πλησιάζει, είναι άρρωστος ή όχι. Και, αν είναι άρρωστος, ενδιαφέρεται και προσπαθεί να τον θεραπεύση. Να θεραπεύση την πάθησι του ανθρώπου. Είναι υποχρεωμένος να τον θεραπεύση. Στην Ορθόδοξη παράδοσι, έχομε κάτι παραπάνω από αυτό. Και σ’ αυτό ακριβώς συνίσταται η «αντεπίθεσί» μας.

Ο Θεός αγαπάει όχι μόνο τους αγίους, αλλά όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως. Όλους τους αμαρτωλούς, όλους τους κολασμένους, ακόμη και τον ίδιο τον διάβολο. Και θέλει να σώση, να θεραπεύση τους πάντας. Θέλει, άλλα δεν μπορεί να θεραπεύση τους πάντας, διότι δεν θέλουν όλοι να θεραπευθούν. Αυτό, το ότι ο Θεός είναι αγάπη και θέλει να θεραπεύση τους πάντας και ότι αγαπά τους πάντας εξ’ ίσου, διαπιστώθηκε και διαπιστώνεται από την εμπειρία των θεουμένων, όσων δηλαδή έφθασαν σε θέωση, δηλαδή σε θεοπτία και είδαν τον Θεόν.

Δεν μπορεί όμως ο Θεός να θεραπεύση τους πάντας, διότι δεν εκβιάζει την θέληση του ανθρώπου. Σέβεται ο Θεός τον άνθρωπο και τον αγαπά. Δεν μπορεί όμως να θεραπεύση κάποιον με το ζόρι. Θεραπεύει μόνο όσους θέλουν να θεραπευθούν και του ζητούν να τους θεραπεύση. Φυσιολογικά κάποιος, που έχει σωματική αρρώστεια ή και ψυχική, πηγαίνει μα την θέλησί του και όχι με το ζόρι στον γιατρό, για να γίνη καλά, αν ακόμη έχη τα λογικά του. Έτσι και στην Ορθόδοξη θεραπευτική αγωγή. Πρέπει κάποιος από μόνος του, χωρίς καταναγκασμό, χωρίς καταπίεσι, ελεύθερα να προσέλθη στην Εκκλησία, στους κατάλληλους ανθρώπους, που έχουν την φώτισι και την εμπειρία και κατέχουν την θεραπευτική μέθοδο της Ορθοδόξου παραδόσεως, και σ' εκείνους να κάνη υπακοή για να βρη θεραπεία.

πηγή ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Η ΘΥΣΙΑ ΜΙΑΣ ΜΑΝΑΣ (ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)

ΤΟ ΒΗΜΑ - Ρωμαϊκή πόλη έρχεται στο φως στην κοιλάδα του Εβρου - πολιτισμός

ΤΟ ΒΗΜΑ - Ρωμαϊκή πόλη έρχεται στο φως στην κοιλάδα του Εβρου - πολιτισμός

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος

Μοναχoύ Μωϋσή Αγιορείτη

Δεν συνηθίζω να γράφω εγκώμια για ζώντες και πολύ περισσότερο κολακείες. Εξ άλλου είμαι μικρός και μάλιστα μοναχός για να γράψω για εναν άξιο ιεράρχη.

Το κάνω για δύο κυρίως λόγους, γιατί κατηγορήθηκε ως αντιμοναχικός και φιλοχρήματος.

Οι κατηγορίες δεν ευσταθούν καθόλου. Πρόκειται για ένθερμα φιλομόναχο και φιλαθωνίτη και για άνθρωπο αφιλοχρήματο, αποδεδειγμένα.

Τα έργα του «Μια βραδυά στην έρημο του Αγίου Όρους», «Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ως Αγιορείτης», «»Ο Ορθόδοξος Μοναχισμός», «Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ» φανερώνουν το γνήσιο φιλοαθωνίτικο και φιλομόναχο πνεύμα του, το οποίο απέκτησε κατόπιν πολυχρόνιας μελέτης, γνωριμίας του μ’ εναρέτους Γέροντες και προσωπικού αγώνος.

Ο ανατολικός ορθόδοξος μοναχισμός, κατά τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεο, είναι ευαγγελιογέννητος, αποστολοπαράδοτος, αγιοπατερικός, ησυχαστικός, νηπτικός και αγιοτρόφος.

Έχει επισταμένα ασχοληθεί μ’ έναν πολύτιμο βλαστό του Αγίου Όρους, τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, τον θεατή του ακτίστου φωτός, τον κήρυκα της χάριτος και της θεώσεως, τον υψίνου θεολόγο, που μας μίλησε για κάθαρση, νήψη, φωτισμό και θέωση, θεία μέθεξη και δοξασμό.

Αν δεν είχαμε τον Άγιο Γρηγόριο, με την προτροπή των πατέρων, την έξοδό του από τον ιερό Άθωνα και την υπεράσπιση του Ορθοδόξου δόγματος κατά του Καλαβρού Βαρλαάμ, σήμερα θα είμεθα τουλάχιστον Ουνίτες.

Μελέτησε επισταμένα ο άγιος Ναυπάκτου την αγιοπατερική σοφία. Τα έργα του κινούνται στο γνήσιο καθαρά πνευματοκίνητο πατερικό πνεύμα. Γνωρίζει καλά τι γράφει.

Αποφεύγει τον στοχασμό, τον μοντερνισμό, προσωπικές του εκδοχές και αναλύσεις. Γνωρίζει τη δύναμη της παραδόσεως, τη σημασία και αξία των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Γι’ αυτό δίκαια αντιδρά στη μεταπατερική σχολή και σκέψη, την οποία εύστοχα και δικαιολογημένα στιγματίζει.

Τον μοναχισμό τον βλέπει ως μία προφητική, αποστολική και μαρτυρική ζωή και μαρτυρία και όχι τόσο ως κέντρο ιεραποστολής και φιλανθρωπίας.

Η θεολογία θέλει νήψη, άσκηση και ησυχία. Δεν είναι στείρα γνώση και απομνημόνευση όρων, αλλά ζωντανό βίωμα και δυνατή εμπειρία. Το πνεύμα του ησυχασμού θα πρέπει να διέλθει τις μονές, τις εκκλησίες και τις θεολογικές σχολές. Έχουμε μεγάλη ανάγκη σήμερα από ησυχαστές θεολόγους.

Είναι αρκετά λυπηρό ένας τέτοιος άνθρωπος να κατηγορείται ως πολέμιος κι εχθρός του μοναχισμού.

Απ’ ότι γνωρίζω τα έσοδα των βιβλίων του προσφέρει στη Μονή που τα επιμελείται. Μέρος του μηνιαίου μισθού του δίνει για τις ανάγκες των γραφείων της με πολλές ανάγκες μητροπόλεώς του.

Δεν συνηθίζει να λαμβάνει χρήματα από καμία ιεροπραξία. Έτσι με πληροφορούν. Θα ήταν πολύ άδικο να κατηγορείται ως φιλοχρήματος αυτός ο ιεράρχης.

Ποτέ δεν πήρε χρήματα από ναούς και μονές. Αμαρτάνουν όσοι επιδίδονται στην ιεροκατηγορία. Δυστυχώς ορισμένοι καταφεύγουν και σε ψεύδη, για να δικαιολογήσουν τη θέση τους.

Η φιλαργυρία κατά τον απόστολο Παύλο και τον ιερό Χρυσόστομο είναι ειδωλολατρεία θεομίσητη.

Φαίνεται πως είναι ίδιον των πνευματικών ανθρώπων να κατηγορούνται, να συκοφαντούνται, να διαβάλλονται και να εξουθενώνονται.

Οι πειρασμοί συνήθως ενδυναμώνουν. Ασκούν στην υπομονή, οδηγούν στην προσευχή, στη συγχώρηση των διωκτών. Η ζηλοφθονία είναι άστοχη, μανιώδης και δαιμονοφορούμενη.

Η δίωξη των νοθευόντων την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση δημιουργεί ισχυρές αντιδράσεις.

Η γνώση, η δύναμη, ο πνευματικός οπλισμός, η θεολογική επάρκεια, δεν θα πρέπει να τον πτοούν ουδόλως. Η ομολογία της πίστεως έχει κόστος.

Ο σταυρός ταπεινώνει και τελικά εξυψώνει. Μη παύσετε, Σεβασμιώτατε, να θέτετε λάδι στο καντήλι, ώστε να μένει ακοίμητο και να φωτίζει τα πρόσωπα του Χριστού, της Παναγίας, των Αγίων Πατέρων, που τόσο αγαπάτε και σίγουρα σας προστατεύουν.

Το πλούσιο, βραβευμένο και πολυμεταφρασμένο έργο σας θέλει σίγουρα συνέχεια…

Μητροπολ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου

ΤΟ ΣΟΚ ΤΟΥ «ΑΘΕΟΥ» ΦΟΙΤΗΤΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ!

 
Πριν από αρκετά χρόνια με πλησίασε κάποιος νεαρός φοιτητής. Με πολλή διστακτικότητα, άλλα και με την ένταση του απαιτητικού αναζητητή, μού δήλωσε ότι είναι άθεος, που όμως θα ήθελε πολύ να πιστέψει, άλλα δεν μπορούσε. Χρόνια προσπαθούσε και αναζητούσε, χωρίς όμως αποτέλεσμα..

Συνομίλησε με καθηγητές και μορφωμένους. Άλλα δεν ικανοποιήθηκε η δίψα του για κάτι σοβαρό. Άκουσε για μένα και αποφάσισε να μοιρασθεί μαζί μου την υπαρξιακή ανάγκη του. Μού ζήτησε μια επιστημονική απόδειξη περί υπάρξεως Θεού.

-Ξέρεις ολοκληρώματα ή διαφορικές εξισώσεις; τον ρώτησα.
-Δυστυχώς όχι, μού άπαντα. Είμαι της Φιλοσοφικής.
-Κρίμα! διότι ήξερα μία τέτοια απόδειξη, είπα εμφανώς αστειευόμενος.
Ένιωσε αμήχανα και κάπου σιώπησε για λίγο.
-Κοίταξε, του λέω. Συγγνώμη που σε πείραξα λιγάκι. Άλλα ο Θεός δεν είναι εξίσωση, ούτε μαθηματική απόδειξη. Αν ήταν κάτι τέτοιο, τότε όλοι οι μορφωμένοι θα τον πίστευαν. Να ξέρεις, αλλιώς προσεγγίζεται ο Θεός. Έχεις πάει ποτέ στο Άγιον Όρος; Έχεις ποτέ συναντήσει κανέναν ασκητή;
-Όχι, πάτερ, αλλά σκέπτομαι να πάω, έχω ακούσει τόσα. πολλά.. Αν μού πείτε, μπορώ να πάω και αύριο.

Ξέρετε κανέναν μορφωμένο να πάω να τον συναντήσω;
-Τι προτιμάς; Μορφωμένο που μπορεί να σε ζαλίσει ή άγιο που μπορεί να σε ξυπνήσει;
-Προτιμώ τον μορφωμένο. Τους φοβάμαι τους αγίους.
-Η πίστη είναι υπόθεση της καρδιάς. Για δοκίμασε με κανέναν άγιο. Πώς σε λένε; ρωτώ.
-Γαβριήλ, μου άπαντα.

Τον έστειλα σε έναν ασκητή. Του περιέγραψα τον τρόπο προσβάσεως και του έδωσα τις δέουσες οδηγίες. Κάναμε κι ένα σχεδιάγραμμα. Θα πας, του είπα, και θα ρωτήσεις το ίδιο πράγμα. Είμαι άθεος, θα του πεις, και θέλω να πιστεύσω.
Θέλω μια απόδειξη περί υπάρξεως Θεού.

-Φοβάμαι, ντρέπομαι, μου άπαντα.
-Γιατί ντρέπεσαι και φοβάσαι τον άγιο και δεν ντρέπεσαι και φοβάσαι έμενα; ρωτώ. Πήγαινε απλά και ζήτα το ίδιο πράγμα.
Σε λίγες μέρες, πήγε και βρήκε τον ασκητή να συζητάει με κάποιον νέο στην αυλή του. Στην απέναντι μεριά περίμεναν άλλοι τέσσερις καθισμένοι σε κάτι κούτσουρα. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Γαβριήλ βρήκε δειλά την θέση του. Δεν πέρασαν περισσότερα από δέκα λεπτά και η συνομιλία του Γέροντα με τον νεαρό τελείωσε.

-Τι γίνεστε, παιδιά; ρωτάει. Έχετε πάρει κανένα λουκουμάκι; Έχετε πιει λίγο νεράκι;
-Ευχαριστούμε, Γέροντα, απήντησαν, με συμβατική κοσμική ευγένεια.
-Έλα εδώ, λέει απευθυνόμενος στον Γαβριήλ, ξεχωρίζοντας τον από τους υπόλοιπους. Θα φέρω εγώ το νερό, πάρε εσύ το κουτί αυτό με τα λουκούμια. και έλα πιο κοντά να σού πω ένα μυστικό: Καλά να είναι κανείς άθεος, άλλα να έχει όνομα αγγέλου και να είναι άθεος; Αυτό πρώτη φορά μου συμβαίνει.

Ο φίλος μας κόντεψε να πάθει έμφραγμα από τον αποκαλυπτικό αιφνιδιασμό.
Πού εγνώρισε το όνομα του; Ποιος του αποκάλυψε το πρόβλημα του; Τι, τελικά, ήθελε να του πει ο γέροντας;
-Πάτερ, μπορώ να σας μιλήσω λίγο; Μόλις που μπόρεσε να ψελλίσει.
-Κοίταξε, τώρα σουρουπώνει, πάρε το λουκούμι, πιες και λίγο νεράκι και πήγαινε στο πιο κοντινό μοναστήρι να διανυκτερεύσεις.
-Πάτερ μου, θέλω να μιλήσουμε, δεν γίνεται;
-Τι να πούμε, ρε παλικάρι; Για ποιόν λόγο ήλθες;

Στο ερώτημα αυτό ένιωσα αμέσως να ανοίγει η αναπνοή μου, αφηγείται. Η καρδιά μου να πλημμυρίζει από πίστη. Ο μέσα μου κόσμος να θερμαίνεται. Οι απορίες να λύνονται χωρίς κανένα λογικό επιχείρημα, δίχως καμία συζήτηση, χωρίς την ύπαρξη μιας ξεκάθαρης απάντησης. Γκρεμίσθηκαν μέσα μου αυτομάτως όλα τα αν, τα γιατί, τα μήπως και έμεινε μόνον το πώς και το Τι από δω κι εμπρός.

Ό,τι δεν του έδωσε η σκέψη των μορφωμένων, του το χάρισε ο ευγενικός υπαινιγμός ενός άγιου, αποφοίτου μόλις της τέταρτης τάξης του δημοτικού. Οι άγιοι είναι πολύ διακριτικοί. Σού κάνουν την εγχείρηση χωρίς αναισθησία και δεν πονάς. Σου κάνουν την μεταμόσχευση χωρίς να σού ανοίξουν την κοιλιά. Σε ανεβάζουν σε δυσπρόσιτες κορυφές δίχως τις σκάλες της κοσμικής λογικής. Σου φυτεύουν την πίστη στην καρδιά, χωρίς να σου κουράσουν το μυαλό. 

Πηγή : Τρελο-γιάννης

Θηβών και Λεβαδείας Γεώργιος....

Ο Μητροπολίτης Θηβών πήγε στο χωράφι να μαζέψει ελιές για τους φτωχούς

Φορώντας ένα τζόκεϊ για τον ήλιο, ένα απλό ζωστικό και χωρίς τίποτα που να θυμίζει τον βαθμό του, ο Μητροπολίτης Θηβών π. Γεώργιος έκανε κάτι που σπάνια βλέπουμε στην Ελλάδα. Πήγε σε ένα χωράφι και μαζί με άλλους κληρικούς αλλά και εθελοντές, μάζεψε ελιές προκειμένου να φτιαχτεί λάδι για τους φτωχούς.

Μάλιστα η ιδέα για την συγκομιδή των καρπών του δέντρου - συμβόλου της Ελλάδας ήταν δική του.

Το χωράφι και οι ελιές ανήκουν στην κοινότητα Λουκισίων. Οι κάτοικοι και οι φορείς της περιοχής αποφάσισαν να παραχωρήσουν τους καρπούς των δέντρων τους με σκοπό το λάδι που θα παραχθεί να χρησιμοποιηθεί αφενός μεν για τις ανάγκες το ιδρυμάτων της Μητροπόλεως αφετέρου δε για τους συνανθρώπους μας, που βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση.

Πηγή : Τρελο-γιάννης